Ik hou van mezelf. Ben trots op wat ik doe. En ik kan mijn grenzen aangeven. Ook kan ik aangeven wat ik nodig heb.

Ik laat niet meer over me heen lopen. Ik voel wat ik aankan en ga niet meer de streep over. Te veel ballen in de lucht? Ik geef ze weg, of laat ze rusten tot een ander moment.

Maar je begrijpt vast al: dit is niet altijd zo geweest. Ik deel graag mijn verhaal met je.

Perfectionisme, enthousiasme, optimisme én zwanger
Ik had een heel leuke baan in het hbo. Ik gaf Nederlands (oftewel Taal en Lezen) op een pabo, ging op stagebezoek, zat in leuke en interessante commissies, was studieloopbaanbegeleider en had de leukste studenten en collega’s.

Maar, het was ook nogal veel… Ik ben perfectionistisch van aard en m’n werk half doen? Nee, geen optie! Ik kon alle ballen goed in de lucht houden, totdat ik merkte dat ik het niet meer redde. Ik was structureel aan het overwerken, had geen tijd meer voor praatjes met studenten of collega’s en lag ’s nachts wakker van m’n werk. Nog niet van het schoppen van het kindje in mijn buik. Daar was het toen nog te vroeg voor. Leonore had nog genoeg ruimte om lekker rond te zwemmen 😉

Ik ging in gesprek met mijn leidinggevende, omdat ik niet snapte waarom ik het zó druk had. Daar kwam een aap uit de mouw: mijn jaartaak klopte niet. In de periode van de zomervakantie tot aan de kerstvakantie stonden er 200 uren te veel op mijn jaartaak.

200 uur. Als je dat deelt door 40 uur, kom je op 5 volle werkweken. En ik werkte drie dagen per week, mijn vierde dag had ik nog ouderschapsverlof.

Niet gek dus dat mijn emmertje overvol zat. Maar, er werden taken weggehaald en vanaf het voorjaar zou het rustiger worden, ter compensatie. Klonk goed en optimistisch als ik ben, ging ik er gewoon weer voor. Straks wordt het beter! Het voorjaar? Dat heb ik amper gehaald.

Aan het begin van het tweede semester waren er wat problemen met het rooster. Waar ik op maandagochtend dacht dat ik de volgende ochtend mijn lessen voor die middag kon voorbereiden, waren die lessen aan het eind van de maandag naar de dinsdagochtend verplaatst. Dat was het moment waarop ik kortsluiting kreeg.

Ik kon niet meer. Ja, huilen, dat kon ik wel. Dat lukte juist heel goed.

Van overspannen naar ontspannen
Ik heb me ziekgemeld. Ik dacht: die stress, dat is niet goed voor het kindje in buik. En meteen daarachteraan kwam de gedachte: die stress, dat is niet goed voor mij! Het moet goed gaan met mij. Dan komt de rest vanzelf wel.

Voor mij was mijn overspannenheid ook het moment waarop ik besloot dat ik het nooit meer zo ver zou laten komen. In deze periode heb ik geleerd om voor mezelf op te komen. Mezelf op 1 te zetten.

En kijk eens waar ik nu sta! Ik heb mijn eigen praktijkruimte, mijn eigen Studio Rozemarijn.

Ik geef Reiki cursussen met persoonlijke aandacht. Ik begeleid lieve mama’s die vol zijn in hun hoofd en weinig energie hebben een-op-een als Holistisch Therapeut. Ik zorg goed voor mezelf én ik kan er volop zijn voor de ander. En dat leer ik jou ook.

Ik leer jou om voor jezelf te kiezen, om van jezelf te houden, om te stralen.

Ik leer jou om goed voor jezelf te zorgen, zodat jij de beste versie van jezelf bent. En dat is waar jouw gezin ook ontzettend veel baat bij heeft. Als jij straalt, geef je licht aan de mensen om je heen. En zo maken we met elkaar de wereld een stukje mooier, lichter en liefdevoller.

Liefs,

Tineke – Studio Rozemarijn

P.s. Benieuwd naar Reiki? Kijk hier: https://studiorozemarijn.nl/cursus-reiki-1

P.p.s. Behoefte aan zelfvertrouwen, zelfliefde en leren stralen? Neem contact met me op!