Ik weet niet hoe jij dat ervaart, maar ik vind het soms best een gedoe om met de kinderen op pad te gaan. Voor de goede orde: ze zijn 5,5, bijna 4 en 1,5.

Het is woensdagmiddag en ik wil met ze naar de bieb. Thuis hebben ze allemaal wat te eten en drinken gehad en iedereen is naar de wc geweest (+ schone luier voor de jongste). Het waait flink, waardoor ik de oudste ook meeneem in de bakfiets, i.p.v. dat ze zelf fietst.

We zijn nog geen 5 minuten binnen, of de middelste moet naar de wc. Mijn hoofd op dat moment: ‘Je bent net thuis nog geweest.’ ‘Moet je echt, of is het een avontuur om hier naar de wc te gaan?’ ‘Moet ik de jongste nu ook meenemen, terwijl hij rustig speelt?’.

De oudste geeft aan dat zij wel op haar broertje wil letten. Top! Leonore en ik gaan naar het toilet. Blegh, het stinkt er naar urine. Echt zo’n penetrante pislucht. Ik: ‘Hup doe je plas maar, dan kunnen we boekjes gaan uitzoeken!’.

‘Ik moet poepen.’

‘Sh*it.’ (Letterlijk en figuurlijk, haha!) Een paar minuten laten kunnen we weer terug. De oudste zit heerlijk met het poppenhuis te spelen en de jongste? Die is op tafel geklommen. Tussen de kleurplaten en wascokrijtjes. Top… 🫣

Ik pluk hem van tafel, terwijl een medewerkster al op zoek was naar de moeder van dit berggeitje en al twee andere ouders had aangesproken. 😇

Even later spreek ik een moeder, die vertelt dat haar dochter hier een keer bovenin de kast was geklommen en een andere keer áchter de boekenrekken was gekropen. Haha! We begrijpen elkaar. Dat laatste heeft Leonore ook wel gedaan toen ze jonger was. Wat een boefjes!

Nadat er genoeg boeken zijn gevonden en goedgekeurd, de jassen weer aan zijn en alle fietshelmen zijn verzameld, kunnen we naar beneden om de boeken te lenen.

De meiden pakken allebei een krukje erbij, zodat ze om de beurt een boek kunnen op de balie kunnen leggen om te lenen. Helemaal prima.

Maar ja, Simon wil er ook bij! Hij probeert eerst aan de ene kant erop te klimmen…

Ik kan hem nog nét vastgrijpen bij z’n capuchon, zodat hij niet van het krukje valt, terwijl hij de balie probeert te beklimmen. Fjoe! Dat ging maar net goed.

Dan poging twee, aan de andere kant bij z’n andere zus. Ik stop ondertussen de boeken in de tas, zorg ervoor dat de meiden om en om een boekje mogen neerleggen en dan moeten het natuurlijk ook nog de boekjes zijn die ze zélf hebben uitgekozen, want anders is het uiteraard ON-EER-LIJK.

Adem in, a… In die nanoseconde heeft Simon de balie weten te bereiken… Daar sta ik dan: eerlijkheid bewaren tussen de meiden, boeken heel houden, boeken in de tas krijgen, Simon van de balie plukken, fietshelmen niet laten vallen. Man, man, man…

Waar zijn m’n extra armen?! Dit red ik niet! Oh, man, was ik maar een octopus 🐙
Qua armen dan hè. Lijkt me best handig, haha 😉

En op het moment dat ze alle drie weer op de grond staan, klaar om naar de uitgang te gaan, hoor ik achter me: ‘Je doet het goed, lieve mama!’ Oh, wauw, wat is dat even lekker om te horen. Ik voel me meteen sterker en energieker ⚡️

Het is diezelfde moeder die ik boven sprak. Zó lief! ‘Ah, dankjewel!’, zeg ik tegen haar, terwijl ik gauw een boek uit Simons handen pluk, weer terugzet en de hele club weer naar buiten loods voor de terugrit naar huis.

De rest van de middag denk ik een aantal keer aan de woorden van die andere moeder en weet: dit mogen we gewoon vaker tegen elkaar zeggen! We doen allemaal ons best en soms loopt het gewoon wat minder soepel dan we zouden willen.

Dus ook voor jou: Lieve mama, je doet het goed! ❤️

Liefs,

Tineke – Studio Rozemarijn

Holistisch Therapeut en Reiki Trainer