Woensdagavond, een week geleden, was de Alkmaar City Run by night. 

Ons zoontje van 1,5 mocht logeren bij een oom en tante en de rest van ons gezin stond ingeschreven voor het hardloopevenement: de meiden voor de kidsrun van 800m, ik voor 5km en mijn man voor de 10km.

Mijn man liep met de oudste mee: dat ging hartstikke goed! Ze heeft de hele tijd met een big smile op haar gezicht in een flink tempo gelopen.

Ik mocht onze andere dochter coachen (ja, dan krijg je als ouder geen nummer, maar de tekst COACH om op je buik te spelden, hihi) en dat ging met horten, stoten en een leuke eindsprint. Haha! Goed gedaan voor zo’n pukkie!

En toen was ik aan de beurt…

5 kilometer. Dat heb ik al veel vaker gedaan. Ook dit specifieke evenement. Maar na de bevalling van Simon had ik telkens geen zin om te hardlopen. Toen dacht ik: als ik me nou inschrijf, dan moet ik wel!

En ik wéét dat ik het eigenlijk wel leuk vind. Dat blijkt uit al die jaren dat ik regelmatig aan het hardlopen was.

Dus, ik trok de stoute schoenen hardloopschoenen aan en had mijn man gevraagd een schema te maken. De eerste paar keer had ik wat last van m’n heup, maar dat ging steeds beter!

Ik liep telkens in een rustig tempo. Het voelde wat zwaar. Die runner’s high waar iedereen het altijd over heeft? Dat was eerder een runner’s low… Gedachten die door me heen gingen als ‘dit doe ik nooit meer’, ‘hoe kan het dat ik dit ooit leuk vond?’.

De wedstrijd

Tot afgelopen woensdagavond. Ik had met mezelf afgesproken dat het vooral niet om de snelheid ging. (Niet dat ik snel ben, maar ik wilde vooral mezelf geen druk opleggen.) Ik hoopte dat het zou lukken binnen 35 minuten. Maar het belangrijkste: dat ik de hele tijd kon genieten.

‘Niet te snel starten! Laat die anderen maar gaan.’ Dat lukte. En wat was het leuk! Gezellig met alle mensen aan de kant. Op heel veel plekken leuke muziek. Ik genoot van de sfeer! Niet buiten adem. Na een paar kilometer wel een beetje last van m’n heup. Maar goed te doen. Er stonden vriendinnen en kennissen langs de weg. Zó leuk!

En toen kwam de finish in zicht. Ik wilde eigenlijk nog een eindsprintje doen, maar daar was het te druk voor… En mijn tijd? Dik onder de 35 minuten! Ik had nog 2,5 minuut over! 

De les die ik geleerd heb? Geniet van het proces.

De uitkomst is misschien wel mooier dan je durft te hopen! 

Liefs,

Tineke – Studio Rozemarijn

Holistisch Therapeut en Reiki Trainer